You woke up the motherf%cker in me!

Sommige mensen hebben het talent om in één klap op zoveel knoppen tegelijk te drukken dat ik complete kortsluiting krijg. En tijdens die kortsluiting wéét ik heus wel wat ik moet doen, maar die gierende kolk van emoties zijn zo ontzettend moeilijk los te laten als je boos bent.


Onze jongste telg zit nu vier weken op het voortgezet en vanaf week 1 was het bal met de gymdocent. Logisch misschien, want hij is niet de sportiefste. Sterker nog als het aan hem ligt dan koopt ie een scootmobiel zodat ie ook niet meer hoeft te lopen.


Wel is hij een hele harde werker. Hij perst en pijnigt zijn hersenen om tot goede schoolresultaten te komen. Met zijn kader advies zit hij nu mooi op het VMBO-T. Die school is hem alles waard want daarna kan hij door naar een beroepsopleiding die met licht, geluid, techniek en computers te maken heeft. Hij is een wizkid eerste klas.

Heeft een compleet Hollands Got Talen jurydesk nagebouwd en als werkstuk in groep 6 bouwde hij zijn eigen speaker. Geef hem een werkstuk en hij komt met een boek als de bijbel aandraven en een spreekbeurt duurt gemiddeld een uur.


In onze opvoeding staat jezelf kunnen zijn centraal. Wij gaan voor kwaliteit van leven en niet voor prestatie. Natuurlijk moet er geluisterd worden op school, maar uiteindelijk zijn wij ouders de baas. Wij hebben de regie over dit leven en deze opvoeding en zolang dat mogelijk is doen we dat graag in samenwerking met school.


Vorige week was er voor de tweede keer "een incidentje". Ik had hem een vrijbrief gegeven om de gymles te skippen i.v.m. buikklachten die hij al de hele week had. Van ons moest hij zoveel mogelijk naar school om zo geen theorie te missen die hij zo hard nodig heeft. Een gymles midden op de dag vinden wij dan absoluut niet belangrijk als de vakken daarna Frans en wiskunde zijn. Maar meneer de gymdocent was het daar niet mee eens. Vervolgens krijg het kind een kruisverhoor met opmerking als: "Je bent toch ook op de fiets naar school gekomen?".

Ook verscheurde hij voor zijn ogen mijn briefje. Een actie die heus wel impact heeft op een kind van twaalf (!!)


Ik dacht het goed te hebben aangepakt door contact te zoeken met zijn mentor. Met al mijn geduld en positieve energie heb ik uitgelegd dat er een conflictsituatie aan het ontstaan is. Dat wij het belangrijk vinden dat school een veilige omgeving is en dat we vooral niet willen dat hij zijn motivatie gaat verliezen.


Maar vandaag knalde ik uit mijn panty terwijl ik nog uit een andere panty aan het knallen was. Een clusterfuck van heb ik jou daar. Meteen wist ik weer waarom ik mijzelf een mindful motherfucker noem.


Midden op de dag ontvang ik een e-mail (!!!) van de gymdocent met een verslag van wat er zojuist volgens hem had plaatsgevonden: De kinderen moesten de coopertest doen en daarna korfbal spelen. Ons kind was moe na het rondjes rennnen en had 2 minuten extra rusttijd gekregen van de docent. Maar dat was niet genoeg. Dus werd dit werd als weigering gezien. Hij werd de les uit gestuurd. Dit gedrag van hem was niet acceptabel.

Daarbij moest meneer zonodig noemen dat van de 50 kinderen alleen ons kind na twee minuten nog niet op adem was. Ook vond hij dit een zorgelijke situatie en had hij besproken dat hier aan gewerkt moest worden. Ook moeten wij als ouders hier aan gaan werken.


Kennelijk was er een onverwachte coopertest en was onze telg door gegaan tot het eindje. Keurig 7 rondjes om het veld gerend/gewandeld. Hij was dus kapot.

Hij werd de les gelezen door twee leraren (2 tegen 1 is gemeen) en na de les mocht hij ook nog eens met ze mee naar een kamertje om te praten. Daar kreeg hij te horen dat hij maandag moet nablijven voor straf én dat hij van maandag tot en met donderdag iedere ochtend om 08.10 uur naar school moet komen voor conditietraining.


[ Dit is nou zo'n typisch momentje dat het maar heeeeel goed is dat ik geen wapens bezit want ik zweer het je, ik ga er op uit!

Wie de hell denk jij wel niet dat jij bent?!

Beetje de boel te verzieken met je doorgesjeesde sportverslaving.

Wanneer heb jij je didactiek diploma gehaald?

De rol van leraar is toch ervoor zorgen dat een kind zich veilig en vertrouwd voelt?

Ooit gehoord van normaal communiceren?

Waarom bel je mij gewoon niet op als er iets niet lekker gaat maar verstop je je in zo'n walgelijke mail die je op vrijdagmiddag eruit stuurd om daarna zelf onbereikbaar te zijn?]


Dat soort gedachtes dus. Die vliegen door mijn hoofd. En ook al heb ik nu vandaag al twee keer de onderdirecteur gesproken, het zit me dwars. Dwars omdat ik weer gevangen zit een politiek machtsspelletje. Een spelletje waar alleen maar EGO'S plezier uithalen. Het is niet gezond en het brengt al helemaal niets goeds voort.

Want we kunnen niets bespreken als het verhaal van de ander nog niet is gehoord.


Maar hoe kunnen we met elkaar in gesprek gaan als er geen oprechte interesse is?

Waarom is er geen ruimte om 'anders' te zijn dan de rest. Waarom is gelukkig zijn als je niet veel sport, verkeerd? Persoonlijk ken ik genoeg sporters die ofwel zijn gestorven tijdens het sporten ofwel levenslange blessures hebben opgelopen.

Sporten is niet per definitie altijd gezond. Natuurlijk is een conditie hebben erg prettig en handig en word dit als gezond gezien. Maar wat nou als iemand depressief wordt van sporten? Welke gezondheid telt dan zwaarder?


Waarom maken mensen het elkaar toch altijd zo moeilijk?

Waarom gaan we niet meer met elkaar in gesprek maar sturen we een boodschap?

Waarom moeten sommige mensen hun eigen wil en visie doorduwen?


Dit verhaal krijgt nog een dik vet staartje. Dat zul je begrijpen.

Natuurlijk zal ik maandag mijn politieke pet opzetten en mijn primaire gevoelens zo goed mogelijk temperen. Want het enige wat ik wil is dat ons kind met plezier naar school gaat.


En daarnaast wil ik ook graag mijn energie voor de belangrijke dingen in het leven houden. Zoals bijvoorbeeld een opdracht of een baan vinden. Ook hier houdt meneer de gymleraar helemaal geen rekening. Alsof er geen Corona is. Alsof de economie niet aan het instorten is. Alsof we geen social distancing hebben. Alsof we niet al genoeg aan onze kop hebben.


Dus zal ik het gevecht aan gaan. Want mijn kinderen zullen opgroeien in een omgeving waarin zij zichzelf mogen zijn. Een omgeving waarin zij zich veilig en begrepen voelen.


Voor degene die dit om zeep wilt helpen: I'm gonna knock you OUT!


Liefs,

Hanneke


© 2019 proudly created by Which way is North?