BSTED is tegenwoordig hotter dan hot

Te complex. Uitbehandeld. Deze twee uitspraken zijn voor TE VEEL jongeren het laatste zetje. DIT KAN ZO NIET LANGER.

De jongeren zijn het probleem niet, de behandelaren wel. Zij schieten tekort.

En flink ook.

Wat hier nodig is kan je niet leren op een school of universiteit. Deze hooggevoelige kinderen en jongeren bereik je via een hartsverbinding. Zij voelen haarfijn aan wat de intenties zijn en of het veilig is.

Zij hoeven niet gefixt te worden.

Zij hoeven niet gedrogeerd te worden.

Wat zij nodig hebben is veiligheid.

De ruimte om te vertellen wat ze voelen zónder dat daar meteen een behandelplan voor moet komen.

Wat zij nodig hebben is ademruimte in een wereld die zo verstikkend voor ze is.

Ontspanning en ontprikkeling van hun zenuwstelsel is bijvoorbeeld een hele belangrijke basis om tot rust te komen.

Open gesprekken over de zin van het leven zonder meteen het label suïcidaal te krijgen, zijn waardevol.

Erkenning. Mogen zijn wie je bent. Je plekje vinden in deze (bizarre) wereld.

Allemaal basisbehoeften van een mens.

Laten we eerst deze behoefte voldoen voordat we gaan labellen.

Ik ben aan het onderzoeken hoe ik ouders van dit soort jongeren kan bereiken.

Volgend jaar wil ik als ontspanningsspecialist minimaal 1 dag per week met deze jongeren gaan werken.

Omdat ik oprecht voelen geloof dat dit voor een groot aantal de oplossing is.

Normaliseren in plaats van diagnosticeren.

Zo beschermen we ook de eigenwaarde van deze groep.

En nee, ik ben niet aangesloten of erkent door de menselijke orde. Ik ben aangesloten op de universele energie, wat ik persoonlijk veel waardevoller vind.

Geen vergoeding vanuit de verzekering.

Geen garanties.

Bij mij is jouw kind een bijzonder mooi mens die ik liefdevol ontspanning gun.

Rust in het hoofd en in het lijf.

Voor mij is iedere jongere die niet meer wilt leven, één teveel. Daarom wil ik minimaal proberen om hier een verschil te maken.

En met mij zijn er nog meer soulsisters die dit kunnen en willen doen. Want wij hebben al zo vaak gezien wat liefde en aandacht kan doen. Oplossingen zijn soms simpel. In ons hoofd vaak te simpel en daardoor ongeloofwaardig.

Één ontspanningssesie kan nooit kwaad.

Het ergste wat kan gebeuren is dat de volledige ontspanning niet wordt beleefd.

Echter toen ik dit als post deelde op LinkedIn kreeg ik de reactie dat ik te simpel denk. Uiteraard kwam die reactie uit de hoger opgeleide hoek; zij zijn ervan overtuigd dat alles complex moet zijn en desnoods maken ze het complex.

Want dan onderlijnen zij hun expertise. Hun geleerdheid.

Een levensgevaarlijke ontwikkeling in mijn ogen.

Want als hun beperkte brein het niet snapt en dus niet kan oplossen, krijgen deze hooggevoelige mensen te horen dat ze niet te helpen zijn. Dat ze te complex zijn. Dus uitbehandeld.

Mijn hart breekt bij de gedachte dag er nu dagelijks jongeren en jongvolwassenen zich aan BTED wagen als enige uitweg. Wat een lijdensweg.

Voor de jongere en hun naaste familie. Zij houden van hun familie en zullen nooit een gruwelijke zelfmoord doen, maar uit liefde stoppen ze met eten en drinken.

Zodat ze thuis, in het bijzijn van hun geliefde familie kunnen sterven.

Ouders worden aangevallen wanneer zij hun kind steunen met het besluit BSTED.

Deze ouders verdienen hulde. Want zij gaan voorbij hun eigen behoeftes en angsten, zij stellen het welzijn van hun kind op één. Ook als dat sterven betekend.

De wereld lijkt wel gek geworden.

Eerst geven we de kinderen alles waar ze overprikkeld en ongezond van worden.

Op scholen wordt al met laptops en tablets gewerkt. En veelal gecommuniceert middels een app. Gewoon menselijk contact is daar al schaars.

Dan geven we ze op jonge leeftijd een telefoon waarmee heel de wereld in één keer in hun ooit zo veilige slaapkamer aanwezig is. Er zijn geen veilige plekken meer. Vroeger was je thuis veilig als je buiten werd gepest.

Het verlies van deze veilige haven wordt sterk onderschat.

De onafgebroken onrust en het gevoel van onveiligheid wordt continue gevoerd met negatieve en opruiende berichten via socials. Ook al wilde ze alleen even kijken wat een vriend had gestuud, ongevraagd staat de tijdslijn vol met ellende en geweld.

En dan hebben jongelui vaak ook nog cravings waar ze nog slechter van in hun energie gaan zitten. Denk aan fastfood, vaping etc.

Onderzoek heeft uitgewezen dat het aantal prikkels wat een gemiddelde jongere nu op 1 dag binnenkrijgt gelijk staat aan wat wij op 1 jaar binnen kregen als jongere! Laat deze zin even goed op je inwerken. Dus in één jaar krijgen zij het aantal prikkels te verwerken wat in onze tijd (jaren 80) over 365 jaar werd verspreid.

Deze zogenaamde complexe jongeren zijn denk juist heel puur en heel erg gezond in een ongezonde wereld. Zij hebben empathisch vermogen en zijn op zoek naar zingeving ondanks dat ze helemaal worden doodgegooid met alle ellende die er op de wereld aanwezig is. Logisch toch dat zij binnen korte periode gevoelens van depressiviteit kunnen ontwikkelen. Zij voelen zich niet thuis op deze wereld.

Wat nu als we met deze jongeren en jongvolwassenen op een andere manier in gesprek gaan? Vanuit oprechte belangstelling. Zij zijn de boodschappers voor de nieuwe wereld. Zij laten ons zien hoe destructief de maatschappij is.

Zij laten zien dat het anders moet.

Maarja, als je hen dus aan het woord zou laten en ze ook gelijk durft te geven, dan moeten wij als mensen een flinke stap terug doen. Minder vliegen, minder autorijden, minder consumeren, oftewel minder graaien en heel veel meer geven. Eigenlijk is het dan afgelopen met de pret. We moeten aan de bak om een turningpoint te creëeren, maar dat wil de upperclass absoluut niet.

Dus laten we liever onze kinderen sterven door BSTED dan dat we naar ze luisteren. Ik kan hier niet mee leven en daarom wil ik echt iets gaan doen.

En natuurlijk besef ik dat er ook echt een vorm van psychisch lijden is die ook wij niet met liefde, aandacht en energie kunnen verminderen, maar ik weet heel zeker dat het voor een aantal (misschien best veel) het zeker wel het verschil kan maken.

Liefs,

Hanneke