Mijn favoriete vakantiebestemming

Hanneke de Vreugd
17 uur geleden
5 minuten om te lezen

Wanneer je mij als kind vroeg wat mijn favoriete vakantiebestemming was dan zou ik waarschijnlijk beginnen met Amerika, gevolgd door Hawaii en als afsluiter het onbewoonde bounty eiland. Geen idee waarom dit zo in mijn hoofd en hart zat, maar dit was het.

Inmiddels denk ik hier heel anders over. Misschien wel omdat we ook heel lang niet hebben kunnen reizen. Als stel zijn wij één keer op vakantie geweest dat was in 1998, bijna dertig jaar geleden. Als ik dit zo opschrijf dan lijkt dat echt een onmogelijk lange periode maar als ik heel eerlijk ben dan voelt dat niet zo.

Het leven is met een reden zo gelopen. Dat zie ik nu heel helder.

Wij moesten ontberen om onszelf weer te kunnen eren.

We raakten alles - en bijna ook elkaar - kwijt. En in die leegte is alles ontstaan.

Door geen afleiding meer te kunnen zoeken kom je weer bij jezelf uit.

De eerste paar jaren kon ik dit niet zo erg waarderen. Had ik medelijden met mijzelf. Was ik soms stiekem jaloers op mensen die wel op vakantie gingen.

En heel af en toe was ik ook beledigd. Diep beledigd. Dat was op de momenten dat in mijn vrienden/kennissenkring iemand werd meegenomen op vakantie omdat die het zo hard nodig had. Ik vond dat ik het ook hard nodig had.

En dát gevoel. Het gevoel dat je niet wordt gezien. Het gevoel dat je wordt overgeslagen. Blijkt nu, ruim twintig jaar later, weer de rode draad te zijn van mijn hartepijn. Het stuk waar ik aan mag blijven werken. Het stuk wat zoveel dieper zit gekerft dan ik ooit had kunnen voorstellen.

Ieder jaar ga ik met mijzelf 'op vakantie' . Eerst verzamel ik behoorlijk wat moed om dan die donkere diepte in mijzelf in te duiken. Hoe dieper ik kom, hoe meer ik van dit thema opduik. En dat is fijn, want alles wat onzichtbaar was wordt zichtbaar en dat geeft helderheid en ruimte. Alleen het voelt niet fijn.

Emoties als verdriet en woede dienen zich aan. Het gevoel van onrecht overheerst. Maar op het moment dat ik mijzelf toestemming geef om dit te voelen zonder mijzelf daarin te verliezen, valt de spanning weg en daarmee ook de heftigheid van de emoties.

En iedere vakantie ontstaan er nieuwe situaties met dit thema.

Niet eenvoudig maar wel heel waardevol. Het voelt alles behalve comfortabel maar nu ik weet dat het allemaal een onderdeel is van mijn proces, van mijn leven, verlies ik mijzelf er niet meer in.

Door met mijzelf te zijn krijgt mijn lichaam de tijd en ruimte om alles wat gevoeld mag worden te voelen. En alles wat opgeruimd mag worden, op te ruimen.

Daarna begint de magie.

Na het opruimen en het doorvoelen komen er nieuwe dingen naar boven. Zaadjes die jaren geleden zijn geplant, krijgen nu de kans om te ontkiemen. Puur door aanwezig te zijn bij mijzelf. Door uren niet te praten, niets te lezen, niets te luisteren maar gewoon te zijn.

We mogen onszelf ook vergelijken met de zee.

Ze komt en ze gaat.

Ze geeft en ze neemt.

Het is de ideale manier om te leven, zo perfect in balans.

Wat mij de laatste jaren opvalt is dat er een enorme focus is gekomen op het innemen van allerlei informatie en indrukken. Dit zie je ook terug in de maatschappij. Allerlei vormen van Spirituele Opleidingen duiken als paddestoelen uit de grond. En ze lopen als een tierelier want iedereen wilt zichzelf blijven afleiden met nieuwe informatie.

Echter voel ik heel diep in mijn hele wezen dat we juist met zijn allen nu die stap terug, die stap naar binnen mogen doen.

Afdalen naar je eigen diepte.

Voelen en verwerken maar ook de zaadjes laten ontkiemen.

Toen ik vanuit een hele diepe meditatie de Sacred Support liet ontstaan, voelde dit als een influistering. Alsof ik toestemming kreeg om andere vrouwen uit te gaan nodigen. En op het moment dat ik dit deed, werden alle uitnodigingen met liefde ontvangen. Een groot deel van deze vrouwen hebben zichzelf dit gegeven.

Zij gaan nu - onder mijn begeleiding - iedere 8 weken naar hun eigen diepte.

Soms om wat op te ruimen en soms om wat te laten ontkiemen.

En ik mag dit proces met mijn energie en handen begeleiden.

Nu pas besef ik dat al deze prachtige nieuwe dingen ontstaan doordat ik vaak op vakantie ga naar mijzelf. Dat ik de boel de boel laat en volledig naar binnen keer.

Ook wanneer dit betekend dat ik me een paar dagen of zelfs langer echt onprettig en verdrietig ga voelen. Ik wéét nu dat dit alleen nog maar doorvoelt hoeft te worden. Ik hoef mijzelf er niet in te verliezen. Ik hoef alleen de les eruit te halen.

Een andere grappige ontdekking is dat hoe meer tijd ik met mijzelf doorbreng hoe langer ik in die staat van bewustzijn wil blijven. En hoe langer ik in die staat van bewustzijn blijf, hoe meer zaadjes er ontkiemen. Soms voelt het alsof ik geen tijd heb voor het leven zoals wij het kennen. Alsof ik de rest van mijn leven ergens op een berg wil gaan zitten om te voelen, te ervaren en te manifesteren.

Ik vraag me dan ook oprecht af hoeveel zaadjes er bij andere vrouwen nog mogen ontkiemen. Toen ik een paar dagen diep intunede op deze vraag ontstond als een visioen de Sacred Activation. Een zaadje wat in mijzelf is ontkiemt en waarmee ik andere vrouwen kan ondersteunen in hun eigen ontwakingsproces. Natuurlijk had ik ook de gedachte " Wie ben ik om dit te mogen doen?" maar tegelijkertijd weet ik dat ik mag vertrouwen.

Dat ik hier geen antwoord op hoef omdat mijn hart het allang weet.

Alles is mogelijk zolang je je hart open houdt.

Iedere ochtend als ik beneden kom en onze bloeiende tuin zie, dan herinnert zij mij eraan dat alles mogelijk is. We hebben jarenlang met de luxaflex dicht geleefd omdat de tuin verwilderd was en wij uitgeput en armlastig waren.

Dat was armoe in de meest pure vorm.

En nu is diezelfde plek onze oase. We hebben zelfs geen raambekleding meer zodat we ook binnen in deze oase kunnen leven. Een oase waar we met hart en ziel aan hebben gewerkt. Door de erkenning van de belastingdienst kregen we ook de middelen om weer te gaan bouwen. Onze tuin is een weerspiegeling van ons leven. Overal hebben we oude elementen verwerkt zodat we nooit vergeten waar we vandaan zijn gekomen.

Het samen werken aan die tuin was ook verwerking van heel veel oude shit. Door met onze blote handen én op blote voeten deze taak op ons te nemen, hebben we niet alleen samen gebouwd maar ook samen gezegend. Alles is met liefde en zorg aangeraakt, neergezet en geplant.

En in die tuin gebeurd het nu allemaal.

Daar vier ik mijn favoriete vakanties.

Hangend in het ei, liggend op de bank, zittend in het andere ei of heerlijk afkoelend onder de tuindouche. De elementen aarde, lucht en water brengen mij als vuurtype heerlijk in balans.

Tijdens deze momenten buiten blijven er nieuwe zaadjes ontkiemen. Soms kan ik zelf niet eens bevatten hoeveel ik bij me draag. Zo is ook die ontzettend gave Roadshow met Kaat ontstaan; iets wat we allebei al heel lang verlangden gaan we nu gewoon doen. En de workshop Magical Essential Oils.

Het enige wat ik hoef te doen is mijn hart wagenwijd openhouden en af en toe de donkere diepte in te duiken. De rest volgt vanzelf volgens de wetten van het universum.

Liefs,

Hanneke